Προεξοχές, κήλες, οστεοχόνδρωση - όταν διαγνωστεί, οι ασθενείς σπεύδουν αμέσως στον χειρουργό χωρίς να εξετάζουν συντηρητικές μεθόδους θεραπείας, αλλά αυτό είναι λάθος.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, το 84% των ανθρώπων βιώνουν πόνο στην πλάτη τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους. Η σπονδυλική στήλη και οι μύες που την περιβάλλουν αποτελούν μέρος του μυοσκελετικού συστήματος. Κατά συνέπεια, η βλάβη τους συχνά συνοδεύεται από πόνο, ο οποίος μπορεί να εμφανιστεί μετά από κάμψη ή περιστροφή του κεφαλιού και του σώματος και ανακουφίζεται με την ανάπαυση. Ανατομικά, η σπονδυλική στήλη αντιπροσωπεύεται από εναλλασσόμενους σπονδύλους και μεσοσπονδύλιους δίσκους. Οι τελευταίες υπόκεινται σε εκφυλισμό με την πάροδο του χρόνου, που οδηγεί στο σχηματισμό προεξοχών και κηλών. Αυτές οι δομές μπορούν να προκαλέσουν πόνο οι ίδιες ή μπορεί να προκαλέσουν πόνο μέσω συμπίεσης παρακείμενων δομών - νευρικές ρίζες και νωτιαίους συνδέσμους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να προκαλέσουν στένωση (στένωση) του νωτιαίου σωλήνα (του χώρου όπου βρίσκεται ο νωτιαίος μυελός).
Μεταξύ άλλων, οι σπόνδυλοι συνδέονται με ζευγαρωμένες αρθρώσεις, μια δομή που είναι πιο άκαμπτη από τον μεσοσπονδύλιο δίσκο. Η βλάβη τους προκαλεί πόνο στην πλάτη στο 15-65% των περιπτώσεων. Έως και το 30% του πόνου στη μέση προκαλείται από βλάβη στην ιερολαγόνια άρθρωση, μια ζευγαρωμένη δομή που συνδέει το ιερό οστό και τα οστά της λεκάνης. Τελικά, οποιοσδήποτε ερεθισμός αυξάνει τον τόνο των γύρω μυών, κάτι που με την πάροδο του χρόνου οδηγεί σε ένα ξεχωριστό μυοπεριτονιακό σύνδρομο.
Η σωματική δραστηριότητα συνήθως οδηγεί σε πόνο στην πλάτη, ειδικά εάν είναι έντονος ή έντονος, πραγματοποιείται σε αφύσικη στάση ή εάν εμφανίζεται παρατεταμένη καταπόνηση σε αναγκαστική θέση, για παράδειγμα όταν οδηγείτε αυτοκίνητο ή κάθεστε σε ένα γραφείο. Το σωματικό βάρος και η φυσική κατάσταση ενός ατόμου έχουν μεγάλη σημασία, καθώς η βαρύτητα του φορτίου είναι πάντα σχετική.
Ποιοι είναι οι λόγοι για την ανάπτυξή του;
Είναι αδύνατο να ονομάσουμε με σαφήνεια τους λόγους για την ανάπτυξη της οστεοχονδρωσίας, αλλά μπορούν να εντοπιστούν διάφοροι παράγοντες που συμβάλλουν στην εμφάνιση αυτής της ασθένειας: κακή σωματική ανάπτυξη, μεταβολικές διαταραχές στο σώμα, γενετική προδιάθεση, λανθασμένη στάση, παραμονή σε μια θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα (για παράδειγμα, μπροστά σε οθόνη υπολογιστή, ενώ οδηγείτε αυτοκίνητο), σωματική αδράνεια. Κατά κανόνα, αυτοί οι λόγοι συνδέονται με την κακή διατροφή.
Τι να κάνετε αν έχετε πόνο στην πλάτη;
Ο πιο σημαντικός κανόνας είναι να μην κάνετε αυτοθεραπεία!
Αρχικά, πρέπει να κλείσετε ραντεβού με νευρολόγο ή νευροχειρουργό. Για την ακριβή διάγνωση είναι απαραίτητη η ολοκληρωμένη εξέταση του ασθενούς, η οποία περιλαμβάνει απαραίτητα ακτινογραφίες σπονδυλικής στήλης και τομογραφία (μαγνητική τομογραφία ή αξονική τομογραφία). Ο διορισμός συγκεκριμένης εξέτασης πρέπει να γίνεται μόνο από τον θεράποντα ιατρό με βάση τη συγκεκριμένη κλινική εικόνα.
Η φαρμακευτική θεραπεία της σπονδυλικής οστεοχόνδρωσης περιλαμβάνει όχι μόνο την ανακούφιση του πόνου, αλλά και, εάν είναι δυνατόν, την εξάλειψη των βασικών αιτιών. Ο γιατρός συνταγογραφεί σύνθετη θεραπεία (φαρμακοθεραπεία, φυσιοθεραπεία, βελονισμός, λουτροθεραπεία).
Η ολοκληρωμένη θεραπευτική φροντίδα για την οστεοχόνδρωση περιλαμβάνει διόρθωση της διατροφής και του τρόπου ζωής (υγιεινός και δραστήριος τρόπος ζωής, βέλτιστο επίπεδο φυσικής αγωγής), καθώς και σε ορισμένες περιπτώσεις η συνταγογράφηση φαρμάκων από την ομάδα χονδροπροστατευτών που βελτιώνουν την κατάσταση του χόνδρινου ιστού.
Η κύρια ένδειξη για τη χειρουργική αντιμετώπιση των εκφυλιστικών-δυστροφικών παθήσεων της σπονδυλικής στήλης είναι η αναποτελεσματικότητα της συντηρητικής φαρμακευτικής θεραπείας για 4-6 εβδομάδες, το σύνδρομο επίμονου πόνου, καθώς και η αυξανόμενη αδυναμία στα πόδια, που σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνοδεύεται από ακράτεια ούρων. Η μη έγκαιρη και λανθασμένη θεραπεία σε τέτοιες καταστάσεις μπορεί να οδηγήσει σε μια σειρά από ανεπιθύμητες συνέπειες και επιπλοκές, μέχρι και την αναπηρία.
Ο πόνος στην πλάτη θεωρείται ο πιο συχνός. Οι ειδικοί το εξηγούν με τις ιδιαιτερότητες της ανθρώπινης ανατομίας. Γεγονός είναι ότι η σπονδυλική στήλη εκτίθεται σε άγχος καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του: από τη στιγμή που σηκώνεται στην παιδική του ηλικία μέχρι το θάνατό του. Η σπονδυλική στήλη φθείρεται και αργά ή γρήγορα σχεδόν όλοι έχουν προβλήματα με αυτήν. Οι πιο συχνές διαγνώσεις για τον πόνο στην πλάτη είναι η «οστεοχόνδρωση» και η «ισχιαλγία», αν και οι ασθενείς συχνά τις κάνουν οι ίδιοι και συνταγογραφούν οι ίδιοι τη θεραπεία χωρίς να ζητήσουν τη συμβουλή γιατρού. Αλλά ακόμα και πίσω από αυτές τις διαγνώσεις, που φαινομενικά ακούνε όλοι, υπάρχουν συχνά λόγοι που μόνο ένας έμπειρος ειδικός μπορεί να ξεκαθαρίσει.
Τι πονάει εκεί;
Η πλειοψηφία (περίπου το 95%) του πόνου σχετίζεται με μύες, συνδέσμους και αρθρώσεις. Αυτό είναι ευρέως γνωστό ως καταπόνηση της πλάτης. Αυτός ο πόνος είναι δυσάρεστος αλλά όχι επικίνδυνος και στις περισσότερες περιπτώσεις υποχωρεί από μόνος του μέσα σε 2-3 ημέρες.
Το 3-4% του πόνου σχετίζεται με ριζοπάθεια (ριζίτιδα) - βλάβη στη σπονδυλική ρίζα. Συνήθως καταστρέφεται από κήλη. Ο πόνος υποχωρεί καθώς εξαφανίζεται το οίδημα που προκαλείται από τη συμπίεση.
Το 1-2% του πόνου στην πλάτη προκαλείται από τραυματισμούς ή φλεγμονώδεις ασθένειες της σπονδυλικής στήλης, ογκολογικές διεργασίες, ασθένειες του καρδιαγγειακού συστήματος ή του γαστρεντερικού συστήματος, στις οποίες το σύνδρομο πόνου μπορεί να εξαπλωθεί στην πλάτη. Αυτός είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος πόνου στην πλάτη. Για να αποκλείσετε τέτοιες παθολογίες, φροντίστε να συμβουλευτείτε έναν γιατρό.
Δεν μπορείτε να διστάσετε
Ο κύριος δείκτης ότι χρειάζεστε ιατρική φροντίδα είναι η κανονικότητα του πόνου. Εάν παρουσιάζονται ελλείψεις κάθε τόσο, πιθανότατα δεν υπάρχει τίποτα ανησυχητικό. Αν πόνος χαμηλής ή μέτριας έντασης σας καταδιώκει ανελέητα, δεν μπορείτε να διστάσετε. Εάν ο πόνος συνοδεύεται από αύξηση της θερμοκρασίας ή το σύνδρομο πόνου αυξάνεται κατά τη διάρκεια της θεραπείας, είναι απαραίτητη μια επείγουσα επίσκεψη στο γιατρό.
Τύποι πόνου
Οι γιατροί κάνουν διάκριση μεταξύ τριών τύπων πόνου, οι οποίοι γίνονται πιο συχνά αισθητοί στην περιοχή της πλάτης. Το καθήκον του γιατρού είναι να προσδιορίσει ακριβώς τι είδους πόνο ενοχλεί τον ασθενή που επικοινωνεί μαζί του, αφού ο καθένας από αυτούς αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με τον δικό του τρόπο.
Αισθητικός πόνος ή, πιο απλά, ο πόνος στους υποδοχείς -στο δέρμα, στους μύες, στους συνδέσμους, στις αρθρώσεις- θεωρείται ο πιο συχνός. Οι αιτίες που οδηγούν σε αυτό συνήθως δεν είναι ορατές σε ακτινογραφίες ή τομογραφία υπολογιστή. Σε αυτή την περίπτωση, ο ειδικός κάνει μια διάγνωση με βάση τα συμπτώματα που περιγράφει ο ασθενής. Οι αιτίες των μυϊκών κράμπες μπορεί να περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, σωματική άσκηση, όταν ένα άτομο σηκώνει κάτι βαρύ, λυγίζει απότομα ή μια αλλαγή στη θερμοκρασία (ένα συνηθισμένο παράδειγμα είναι ένα κλιματιστικό). Αυτός ο τύπος πόνου αντιμετωπίζεται με δύο τύπους φαρμάκων.
Ο οξύς πόνος αντιμετωπίζεται με παυσίπονα, αντιφλεγμονώδη φάρμακα και μυοχαλαρωτικά. Σε αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να χορηγηθεί άλλη θεραπεία. Όταν το σύνδρομο του πόνου υποχωρήσει, συνιστούμε στον ασθενή να ενδυναμώσει τους μύες μέσω της σωματικής άσκησης. Αυτό είναι τόσο για τη θεραπεία όσο και για την πρόληψη της νόσου στο μέλλον.
Η άσκηση όχι μόνο δυναμώνει τους μύες, αλλά συμβάλλει επίσης στην παραγωγή ενδορφινών καθώς και σεροτονίνης και νορεπινεφρίνης στο σώμα. Αυτές οι ουσίες αυξάνουν τον ουδό πόνου ενός ατόμου και ανακουφίζουν από την κατάθλιψη.
Νευροπαθητικός πόνος ή πόνος στα νεύρα, ευρέως αυτή η ασθένεια είναι πιο γνωστή ως ισχιαλγία. Αυτός ο τύπος πόνου στους ανθρώπους εμφανίζεται ειδικά όταν ένα σπονδυλικό κάταγμα γίνεται μεγάλο και πιέζει τις νευρικές απολήξεις. Ταυτόχρονα, οι ειδικοί προειδοποιούν τους ασθενείς και ολόκληρη την επαγγελματική κοινότητα για λανθασμένη διάγνωση εάν ανιχνευθεί βουβωνοκήλη ή άλλα σημάδια φθοράς στη σπονδυλική στήλη σε ακτινογραφία ή μαγνητική τομογραφία, αλλά αυτό δεν είναι τόσο σοβαρό ώστε να επηρεάσει το νεύρο. Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε προσεκτικά την πραγματική αιτία του πόνου. Μπορεί να φταίει ένας μυϊκός σπασμός και είναι εντελώς διαφορετικός τύπος πόνου και η θεραπεία για αυτόν θα είναι επίσης διαφορετική. Αυτό που θεωρείται οστεοχονδρωσία όχι μόνο δεν εκδηλώνεται ως πόνος, αλλά είναι και ο κανόνας.
Η οστεοχόνδρωση είναι σημάδι γήρανσης του σώματος. Αλλά η «οστεοχόνδρωση» και ο «πόνος» δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πρακτικά νευρικές απολήξεις στον οστικό ιστό, τα εξογκώματα (το αρχικό στάδιο μιας κήλης δίσκου. - Συγγραφέας) ή οι κήλες δεν μπορούν να προκαλέσουν βλάβη από μόνα τους. Διεξήχθησαν μάλιστα μελέτες: ομάδες ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία - επέλεξαν κυρίως εκείνους που δεν είχαν επισκεφθεί ποτέ γιατρό με παράπονα για πόνο στην πλάτη, αλλά διαπιστώθηκε ότι είχαν κήλες και οστεοχόνδρωση.
Επιπλέον, ο γιατρός δίνει παραδείγματα όπου οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία - και ο πόνος τους εξαφανίστηκε, αν και η οστεοχονδρωσία ήταν ακόμα στην εικόνα. Σήμερα, η οστεοχονδρωσία είναι μια έννοια που χρησιμοποιείται τοπικά.
Υπάρχουν χώρες όπου η λέξη «οστεοχόνδρωση» δεν χρησιμοποιείται καθόλου. Πέρυσι ειπώθηκε επίσημα ότι αυτή η διάγνωση έγινε από νευρολόγους της προηγούμενης γενιάς. Εάν ένας ασθενής έρθει σε ένα ραντεβού στο εξωτερικό και πει ότι πονάει η πλάτη του, θα διαγνωστεί με μη ειδικό πόνο στην πλάτη, αλλά θα υποτεθεί ότι το άτομο έχει καταπονήσει τους μύες.
Οι ειδικοί συχνά επιβεβαιώνουν ότι ο πόνος προκαλείται από ριζίτιδα και όχι από σπασμό, από ένα σύμπτωμα με τη μορφή πόνου στην πλάτη που ακτινοβολεί κατά μήκος του νεύρου στο πόδι.
Ο πόνος στα νεύρα μπορεί επίσης να προκληθεί από επιπλοκές που προκαλούνται από τον διαβήτη και τον έρπητα. Οι ασθενείς με διαβήτη συχνά παραπονούνται για πόνο επειδή αυτή η ασθένεια βλάπτει το νευρικό σύστημα. Η μεθερπητική νευραλγία χαρακτηρίζεται από ένα εξάνθημα που μοιάζει με λωρίδα κατά μήκος του κατεστραμμένου νεύρου και, κατά συνέπεια, από πόνο. Υπάρχουν ειδικά φάρμακα για την αντιμετώπιση του νευρικού πόνου.
Τα αντιεπιληπτικά φάρμακα και τα αντικαταθλιπτικά χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του νευροπαθητικού πόνου. Το όνομα τέτοιων φαρμάκων συχνά τρομάζει τους ασθενείς, επομένως είναι σημαντικό να τους εξηγήσουμε ότι είναι αντικαταθλιπτικά που αυξάνουν τον ουδό πόνου. Αυτά είναι τα πρότυπα για τη διαχείριση του πόνου.
Ψυχογενής πόνος ή χρόνια. Αυτός ο τύπος πόνου δεν προκαλείται από σωματικές αλλαγές στο ανθρώπινο σώμα, αλλά από αλλαγή της ψυχικής του κατάστασης. Σε αυτή την περίπτωση, τα συμπτώματα βασανίζουν τον ασθενή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε αυτή την περίπτωση, συνήθως δεν πονάει μόνο η πλάτη.
Συμβαίνει να έρχονται άνθρωποι και να λένε: "Τα πάντα πονάνε - το κεφάλι μου, η πλάτη μου - όλη την ώρα. Ρωτούν: Σήκωσαν κάτι βαρύ; Όχι! Και δεν υπάρχει σαφής εντοπισμός. Σε αυτήν την περίπτωση, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο ασθενής έχει χαμηλό κατώφλι πόνου και ο αναλυτής πόνου, που βρίσκεται στον εγκέφαλο, αισθάνεται συνεχώς. Οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει φόβο, άγχος σε έναν τέτοιο ασθενή."
Τα παυσίπονα δεν βοηθούν σε αυτή την περίπτωση. Για ασθενείς με χρόνιο πόνο, οι ειδικοί συνήθως συνταγογραφούν αντικαταθλιπτικά και ασκούνται, αλλά μερικές φορές αρκεί να βρεθεί η αιτία με τη βοήθεια ψυχολόγου ή ψυχιάτρου.
Μια νεαρή γυναίκα που παραπονιόταν για πόνο στην πλάτη για έξι μήνες λέει ότι υπέφερε από αυτό. Της συνέστησα να δει έναν ψυχολόγο και να κάνει κάποια άσκηση. Λίγες μέρες αργότερα επέστρεψε απόλυτα υγιής χωρίς να πάρει κανένα φάρμακο. Ο ψυχολόγος τη βοήθησε να καταλάβει ότι η αιτία του πόνου ήταν το άγχος: είχε οικογενειακά προβλήματα και η φυσική αγωγή τη βοήθησε να χαλαρώσει.
Στο σπίτιΤο πιο αποτελεσματικό φάρμακο είναι τα από του στόματος αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Απλώς μην το παρακάνετε - είναι ασφαλή μόνο την πρώτη φορά. Όταν λαμβάνονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, τέτοια φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν έλκη και αιμορραγία στο βλεννογόνο του στομάχου. Η παραδοσιακή θεραπεία στο σπίτι - μη στεροειδείς αλοιφές - μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως πρόσθετο μέτρο. Είναι ακίνδυνα αλλά αναποτελεσματικά. Φορώντας κορσέ προσφέρει επίσης ανακούφιση - η στερέωση ανακουφίζει από την πίεση στη σπονδυλική στήλη, ανακουφίζει από κράμπες και περιορίζει τις ξαφνικές κινήσεις. Μόνο ο κορσές πρέπει να είναι κανονικός - ελαστικός και όχι ζεστός.
Εάν η θεραπεία δεν έχει κανένα αποτέλεσμα εντός τριών ημερών, θα πρέπει να συμβουλευτείτε έναν γιατρό που θα προβεί σε αποκλεισμό με αντιφλεγμονώδεις ενέσεις. Ανακουφίζοντας τους σπασμούς και χαλαρώνοντας τους μυς, ο πόνος εξαφανίζεται αμέσως και συχνά για πάντα.
Απαγορευμένος!
Τα μπάνια και τα μασάζ απαγορεύονται αυστηρά. Αυξάνουν το πρήξιμο και τον πόνο.
Επικοινωνήστε με χειροπράκτες μέσω διαφημίσεων σε εφημερίδες. Η χειρωνακτική θεραπεία είναι ένας τομέας στον οποίο υπάρχουν τριακόσιοι τσαρλατάνοι για κάθε ειδικό. Εάν θέλετε πραγματικά να βρείτε έναν καλό γιατρό, θα πρέπει να επικοινωνήσετε με πιστοποιημένες κλινικές όπου εργάζονται πιστοποιημένοι ειδικοί.
Είναι σημαντικό να προσδιορίσετε αμέσως τις σωστές τακτικές θεραπείας. Αυτό πρέπει να γίνει από νευρολόγο ή νευροχειρουργό. Η θεραπεία της πλάτης σας μόνοι σας είναι επικίνδυνη. Το 30% των ασθενών στο νευροχειρουργικό τμήμα δοκίμασαν μεθόδους θεραπείας στο σπίτι και κατέληξαν σε νοσοκομειακό κρεβάτι.
Όταν τα χάπια δεν βοηθούν
Εάν η φαρμακευτική αγωγή που συνταγογραφήθηκε από θεραπευτή ή νευρολόγο δεν αποφέρει αποτελέσματα εντός 3-6 μηνών και ο πόνος συνεχίσει να βασανίζει τον ασθενή, ο γιατρός είναι υποχρεωμένος να παραπέμψει τον ασθενή σε άλλο ειδικό. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η φυσικοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει πολύ. Είναι κατάλληλο για τους δύο πρώτους τύπους πόνου: στους υποδοχείς και στα νεύρα. Η φυσιοθεραπεία συνταγογραφείται επίσης σε ασθενείς με φαρμακευτική αλλεργία ή στομαχικά προβλήματα.
Για το λόγο αυτό, λαμβάνει χώρα θεραπεία, αλλά δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Οι ασθενείς συχνά έρχονται σε εμάς με σοβαρές περιπτώσεις κατάθλιψης, επομένως προσεγγίζουμε τη θεραπεία τους με μια διεπιστημονική προσέγγιση που περιλαμβάνει διάφορους ειδικούς: νευρολόγους, ψυχολόγους, φυσιοθεραπευτές, νευροχειρουργούς.
Οι τεχνικές που χρησιμοποιούν οι εγχώριοι φυσιοθεραπευτές περιλαμβάνουν αυτές που υιοθετήθηκαν από Ρώσους συναδέλφους διάμεση ηλεκτρική διέγερση. Η αρχή είναι να κατευθύνεται το ρεύμα μέσω ενός ειδικού ηλεκτροδίου βελόνας μιας χρήσης απευθείας στην πηγή του πόνου, παρακάμπτοντας το φράγμα του δέρματος. Οι διαγνώσεις για τις οποίες συνταγογραφείται αυτή η διαδικασία περιλαμβάνουν προεξοχή και κήλη. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η διαδικασία είναι ευχάριστη και δεν απαιτεί ανακούφιση από τον πόνο. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως αισθητό μετά την πρώτη διαδικασία. Συνολικά τους εκχωρούνται 3 έως 6.
Επιπλέον, χρησιμοποιείται Θεραπεία με λέιζερ. Αυτή η τεχνική είναι επίσης βολική επειδή μπορεί να συνταγογραφηθεί σε ασθενείς με διάφορα διεγερτικά, συμπεριλαμβανομένης της καρδιαγγειακής άσκησης, και δεν υπάρχει φόβος δυσλειτουργίας. Το λέιζερ χρησιμοποιείται όχι μόνο για τη θεραπεία ασθενειών της σπονδυλικής στήλης, αλλά και για τη θεραπεία των ήδη συζητημένων επιπλοκών του διαβήτη και του έρπητα.
Το λέιζερ προάγει την καλή επούλωση. Επιπλέον, η συσκευή βελτιώνει τη μικροκυκλοφορία στην ίδια τη σπονδυλική στήλη και ως εκ τούτου τη θρέψη των μεσοσπονδύλιων δίσκων. Αυτό μειώνει το πρήξιμο και τη φλεγμονή και ο πόνος εξαφανίζεται ανάλογα.
Αποκλεισμός
Η έννοια του «μπλοκαρίσματος» στην ιατρική δεν είναι νέα. Από την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, σε περιπτώσεις έντονου πόνου, οι ασθενείς έχουν συνταγογραφηθεί ενέσεις στην περιοχή όπου εντοπίζεται άμεσα ο πόνος. Από τότε, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στις τοπικές κλινικές. Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με τις διεθνείς συστάσεις, αυτές οι διαδικασίες πρέπει να πραγματοποιούνται αποκλειστικά υπό έλεγχο και με ειδικό εξοπλισμό που επιτρέπει την παρακολούθηση της διαδικασίας σε πραγματικό χρόνο. Οι συνέπειες μιας αποτυχημένης ένεσης μπορεί να είναι πολύ διαφορετικές: στην καλύτερη περίπτωση, ένα φάρμακο που χορηγείται σε λάθος μέρος δεν θα παράγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. στη χειρότερη περίπτωση, συνδέεται με σοβαρές επιπλοκές.
Το φάρμακο θα πρέπει να χορηγείται υπό ακτινολογικό έλεγχο: ακτινοσκόπηση, αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία, υπερηχογράφημα, αφού το φάρμακο χορηγείται ειδικά στην περιοχή όπου εντοπίζεται η πηγή του πόνου. Εάν ο γιατρός φτάσει σε λάθος μέρος, αυτό σχετίζεται τόσο με την αναπνευστική ανακοπή του ασθενούς όσο και με την ολική ραχιαία αναισθησία.
Η ουσία του αποκλεισμού είναι ότι το χορηγούμενο φάρμακο εμποδίζει τη διάδοση της ώθησης κατά μήκος του νεύρου που εμπλέκεται στη μετάδοση του νευρικού παλμού για αρκετούς μήνες έως έξι μήνες. Αν και αυτή η διαδικασία δεν εγγυάται μόνιμο αποτέλεσμα, βελτιώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς: ο ασθενής ξεχνάει εντελώς τον πόνο για λίγο, μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος ή να ασχοληθεί με την επιχείρησή του.
Χειρουργική – ανακούφιση από τον πόνο
Όταν τα φάρμακα δεν βοηθούν - ούτε χάπια ούτε ενέσεις - όταν η φυσική θεραπεία είναι αναποτελεσματική, οι νευροχειρουργοί έρχονται στη διάσωση. Οι σύγχρονες τεχνολογίες επιτρέπουν σε αυτούς τους ειδικούς να επαναφέρουν στη ζωή τους ασθενείς που έχουν υποφέρει για χρόνια χωρίς πόνο. Υπάρχουν πολλές τεχνικές: από χειρισμούς με ελάχιστη επέμβαση στο σώμα μέχρι πολύπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις με σπονδυλικές προθέσεις.
Για τις κήλες που τσιμπούν νεύρο, μια από τις πιο κοινές και αποτελεσματικές μεθόδους είναι η λεγόμενη Αφαίρεση ραδιοσυχνοτήτων. Ουσιαστικά, είναι ένας τύπος απόφραξης, εκτός από το ότι αντί να χρησιμοποιεί ένα φάρμακο που ανακουφίζει μόνο προσωρινά τον πόνο, χρησιμοποιεί ένα ηλεκτρικό ρεύμα που μπορεί να λύσει πλήρως το πρόβλημα. Η κατάλυση πραγματοποιείται συχνά μετά από μπλοκαρίσματα, δίνοντας στους γιατρούς μια ξεκάθαρη ιδέα για το ποιο νεύρο πρέπει να επηρεαστεί. Η διαδικασία προσφέρεται τόσο επί πληρωμή όσο και βάσει ποσόστωσης.
Η διαδικασία πραγματοποιείται εντός 20 λεπτών. Ονομάζεται επέμβαση, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια χειρουργική επέμβαση που γίνεται με τοπική αναισθησία και πάντα υπό τον έλεγχο ειδικού εξοπλισμού. Αρχικά, αναπαράγεται το σύνδρομο του πόνου και όταν ο ασθενής επιβεβαιώσει ότι αυτός ακριβώς είναι ο πόνος που νιώθει συνήθως, εφαρμόζουμε παλμική εκκένωση - και ο πόνος, ας πούμε, σβήνει.
Σε ειδικές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται μέθοδοι Νευροδιέγερση, συμπεριλαμβανομένης της εμφύτευσης ενός ηλεκτροδίου. Ο ασθενής υποβάλλεται σε χειρουργική επέμβαση: ο χειρουργός τοποθετεί μια μικρή συσκευή στο σημείο του πόνου, η οποία καταστέλλει τις παρορμήσεις του πόνου σε πραγματικό χρόνο. Οι ασθενείς λαμβάνουν αυτή τη διαδικασία σε βάση ποσόστωσης.
Υπάρχουν περιπτώσεις που έχουν ήδη γίνει διάφοροι τύποι χειρουργικών επεμβάσεων, αλλά το σύνδρομο πόνου έχει παραμείνει σε κάποιο βαθμό. Στη συνέχεια τοποθετούμε τον διεγέρτη - αρχικά σε δοκιμαστική λειτουργία, και εάν επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα, τον εγκαθιστούμε μόνιμα. Πρόκειται για μια επέμβαση που γίνεται με μια μικρή τομή. Το μόνο πράγμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να έρχεται τακτικά για εξετάσεις.
Τι ρισκάρουμε;
Πολλοί ασθενείς πιστεύουν ότι ο κίνδυνος να αναβληθεί ή να απορριφθεί εντελώς μια επέμβαση είναι πολύ υπερβολικός. Στη νευροχειρουργική υπάρχουν τεχνολογίες που καθιστούν δυνατό τον ακριβή υπολογισμό της αποτελεσματικότητας της επέμβασης και ποια συμπτώματα θα εξαφανιστούν μετά από αυτήν και ποια θα επιμείνουν.
Η πιθανότητα να επιστρέψει ο πόνος μετά την επέμβαση δεν είναι μεγαλύτερη από 1-1,5%. Αν και οι κήλες μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλα μέρη, αυτό δεν είναι επιπλοκή αλλά μάλλον εξάπλωση της νόσου, η οποία εμφανίζεται συχνά σε νεαρούς, απειθάρχητους ασθενείς. Μόλις εξαφανιστεί ο πόνος, επιστρέφουν στον συνήθη τρόπο ζωής τους: οδήγηση, συνέχιση της προπόνησης. Αλλά αυτό είναι απολύτως αδύνατο.
Για όλα φταίει η οστεοχονδρωσία;
Η οστεοχόνδρωση είναι μια χρόνια εκφυλιστική-δυστροφική αλλαγή στο μεσοσπονδύλιο χώρο. Όλοι οι άνθρωποι άνω των 25 ετών έχουν σημάδια οστεοχόνδρωσης. Είναι αδύνατο να αποφύγετε την οστεοχονδρωσία, αλλά μπορείτε να προστατευθείτε από τις επιπλοκές που προκαλούν πόνο στην πλάτη.
Γιατί είναι έτσι και όχι αλλιώς;
Είναι απαραίτητο να ξοδέψετε χρόνο, κόπο και χρήματα για θεραπεία: χάπια, ενέσεις, φυσιοθεραπεία, όταν μπορείτε να υποβληθείτε αμέσως σε μια μικρή επέμβαση και να απαλλαγείτε από τον πόνο μια για πάντα; – Οι ασθενείς κάνουν όλο και πιο πρόσφατα αυτή την ερώτηση στον εαυτό τους. Η απάντηση είναι συνήθως ξεκάθαρη: ναι, είναι απαραίτητο! Γεγονός είναι ότι με ακριβή διάγνωση και σωστή θεραπεία, ελάχιστοι χειρουργούνται. Τα υπόλοιπα εξαλείφουν τον πόνο στα πρώτα στάδια της θεραπείας - κατά μέσο όρο, το 30% των ασθενών αποβάλλεται σε κάθε στάδιο.
Είναι λάθος όταν οι άνθρωποι, βλέποντας μια προεξοχή ή μια κήλη σε μια εικόνα, τρέχουν αμέσως σε έναν χειρουργό, παρακάμπτοντας τους ειδικούς των προηγούμενων σταδίων θεραπείας. Εάν οι αλλαγές είναι μικρές, δεν απαιτείται χειρουργική επέμβαση. Επιπλέον, με έναν σωστό τρόπο ζωής - φυσιοθεραπεία, κολύμπι, παρακολούθηση σωματικού βάρους - ένα άτομο με τη λεγόμενη οστεοχόνδρωση μπορεί να αισθάνεται υγιές και να μην αισθάνεται πόνο.
Είναι σημαντικό να γίνεται ακριβής διάγνωση στον ασθενή σε κάθε στάδιο και να συνταγογραφείται η σωστή θεραπεία. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μαζί. Προτείνεται επίσης, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της ξένης εμπειρίας, να εισαχθεί μια νέα εξειδίκευση, για παράδειγμα, ένας αλγολόγος - αυτός είναι ένας τύπος θεραπευτή που ειδικεύεται στον πόνο, ένας γιατρός με γνώσεις νευρολόγου και επεμβατικού αναισθησιολόγου, ο οποίος μπορεί να θεραπεύσει χωρίς να φέρει το θέμα στη χειρουργική επέμβαση, αλλά, εάν η χειρουργική επέμβαση είναι ωστόσο αναπόφευκτη, παραπέμπει αμέσως τον ασθενή σε νευροχειρουργό.